info@avalon.co.nl 06 49 708 628

The Practical Channel

Swallow head spring

Emo-Winkelen

Toen we eenmaal met ons drieën in de lift van het verzorgingshuis stonden, ik de knop naar beneden had ingedrukt en we in de liftspiegel keken zagen we dat we er totaal uitgeteld uitzagen. We realiseerden ons ook dat we al een week lang echt in het verzorgingshuis woonden. Onze moeder lag  op sterven en wij hadden haar beloofd om haar niet alleen te laten. “Eindelijk”, had ze gezegd, toen we met matras en onze nachtspullen paraat introkken in haar ruimte. Ze had haar meisjes weer bijelkaar. Onze oudste zus woonde in Suriname zij kon niet bij deze laatste fase van ons moeders’ leven zijn. Ik wil niet onvermeld laten…
Lees meer

Daily Awareness Programme

Lanterfanten

Ik loop graag. Ik doe mijn best om zeker één uur per dag de straat, het park of het strandje op te gaan. Vorige week ging ik later in de middag – het was een uur of vier – na een dag dat ik had ingepland om hard te werken. Ik had een Practical Channel sessie in mijn agenda staan. Ik zou gaan schrijven, wat strijken en de bovenverdieping stofzuigen. Na de vrolijke PC sessie heb ik niets gedaan van wat ik me had voorgenomen. Oh ja, boodschappen die had ik nog gedaan. Verder werd het een dag van inertie en gelanterfanter. Uiteindelijk heb ik mezelf het huis uitgesleept en…
Lees meer

Een Dijkje: over Hoop en Vertrouwen

Mijn huis ligt onder aan een dijkje. De top van de dijk is het einde van mijn tuin. Een wandelpad neemt mensen mee daarlangs, langs die van de buren en naar de haven. Daar kunnen ze niet verder lopen want er is geen brug. Al die mensen die heen lopen, lopen ook weer terug. Mijn tuin staat vol bloemen want een paar maanden geleden heb ik vijf grote pakken wild bloemenzaad losgelaten op mijn tuintje. Mijn droom was het laten groeien van een verrukkelijke weelde aan bloeiende planten. Ik had het volste vertrouwen in het resultaat. Al die mensen die heen en weer lopen over ‘mijn’ dijkje staan stil en…
Lees meer

Zichtbaar Zijn

Hoe zie je jezelf? Het is facinerend om daarbij stil te staan. Toen ik in Glastonbury woonde maakte ik deel uit van The Soul Club. We waren met drie vrouwen. We voelden ons sterk verbonden met elkaar en bespraken Het Leven wanneer we samen kwamen. Meestal kwamen we met elkaar in contact als we allen onze telepatische vraag om contact gehoord hadden. We zagen elkaar misschien ééns in de zes weken en als het leven heel spannend was, wat vaker. Op een zomerse zondagmiddag kwamen we op het onderwerp: hoe zien we onszelf en hoe zien anderen ons? Weten we werkelijk wat voor een impact we maken met onze aanwezigheid in…
Lees meer