info@avalon.co.nl 06 49 708 628

Emo-Winkelen

Swallow head spring

Toen we eenmaal met ons drieën in de lift van het verzorgingshuis stonden, ik de knop naar beneden had ingedrukt en we in de liftspiegel keken zagen we dat we er totaal uitgeteld uitzagen. We realiseerden ons ook dat we al een week lang echt in het verzorgingshuis woonden.

Onze moeder lag  op sterven en wij hadden haar beloofd om haar niet alleen te laten. “Eindelijk”, had ze gezegd, toen we met matras en onze nachtspullen paraat introkken in haar ruimte. Ze had haar meisjes weer bijelkaar. Onze oudste zus woonde in Suriname zij kon niet bij deze laatste fase van ons moeders’ leven zijn. Ik wil niet onvermeld laten dat het verplegend personeel fantastisch was in die dagen.

Na die eerste week, staand in de lift en uitgeblust namen we het besluit om naar buiten te gaan, koffie te drinken ergens mét taart om ons leven te vieren. We zouden ook een schema opstellen waar we elkaar zouden gaan aflossen. Dat werkte prima voor de ongeveer vier weken dat onze moeder nog leefde. Ze was nooit alleen.

Toen we de winkelstraat bereikten gingen we los. We kochten sieraden, kleren, we bekenken schoenen, we persten onze bezweete middelbare lijven – het was zomer – in te kleine jurkjes die ook weer uitgedaan moesten worden. Kortom we waren aan het emo-winkelen geslagen. Het was absurd, bizar. Nog geen vijf minuten rijden van de winkelstraat lag onze moeder te sterven en wij konden alleen nog maar denken aan ‘hebben’ en verzamelen. Dit had niets met ‘leven vieren’ te maken. Dit was iets wat ook weer op moest houden.

’s Avonds kwamen we tot bezinning. We sliepen allen één nacht bij een van onze zussen die in dezelfde stad woonde. We werden stil, we zeiden niet veel, één van ons pakte een drum en begon te drummen algauw drumden we met z’n allen, zussen, kinderen, nichtjes. Het was verrukkelijk. Het geluid van de drums en het drummen zelf maakte mij (en ook mijn zussen) kalm, in balans. We praatten over onze moeder en haar komende reis. We praaten over onze vader die haar vast zou opwachten waar ze dan ook naar toe zou reizen. Er zou liefde zijn en hereniging met anderen uit onze familie die al naar de ‘andere kant’ vertrokken waren. We wisten het zeker.

De volgende dag begonnen we verfrist, evenwichtig en vol  liefde aan het laatste stuk van het leven van de vrouw die ons het leven had geschonken.

Over een paar dagen is het Allerzielen, ik steek een kaars aan voor mijn moeder, vader, en vier hun leven en het mijne in dankbaarheid en wetend dat we elkaar eens weer zullen treffen.

Heb een goed Samhein (Keltisch), Allerzielen (Christelijk) of gewoon een dag waarop je je vader en moeder eert.

Karin Schlüter
www.avalon.co.nl

 

 

Save

Save