info@avalon.co.nl 06 49 708 628

Voeten in het zand

Mijn voeten heerlijk in het warme zand van Nederland. Wortelen!

Het is een jaar geleden dat ik verhuisd ben van Glastonbury naar Enkhuizen. Na een ongelofelijke spannende tijd is ons Engelse huis pas drie maanden geleden verkocht. Het was een traumatisch jaar voor mij met een gelukkige afloop.

Ondanks de goede uitkomst van het hele huizen-gedoe voelde ik me niet vrij. Ik vond het moeilijk om mijn wortels zich ècht te laten ontwikkelen in Nederlandse grond. Gek eigenlijk want na tien jaar geduld te hebben gehad en ondertussen heel veel werkervaring te hebben opgedaan in Glastonbury en genietend van de vele vriendschappen daar was het eindelijk zover, in juni 2015 zijn Sig en ik definitief verhuisd naar Nederland.

Toen we op huizenjacht waren vonden we ‘ons’ huis. Een paar seconden na het binnenstappen van dat huis waren we verliefd op onze perfecte Nederlandse plek. We kochten het huis binnen een paar dagen en vanaf dat moment bezaten we dus twee.

En toen begon voor mij de misère, dit kon niet, dit zou fout gaan. Mijn eigen bedachte trauma hield me vast aan Glastonbury en alles waar ik een jaar lang bang voor ben geweest is niet waar gebleken.

Dankzij mijn vele ‘tools’: meditatie, luisteren, intuïtie raadplegen, visualisatie, bidden, prevelen, orakelen, fluisteren en goede gesprekken met familie en vrienden redde ik het het afgelopen jaar maar moet bekennen dat paniek me vaak om het hart sloeg. Ik had wat ik zo lang wilde hebben, een huis in Nederland, dicht bij mijn familie. Mijn diepste angst was dat ik die plek weer zou kwijtraken.

Het voorgaande moeilijke jaar hield me vast aan de plek die ik wilde verlaten. Ik had hulp nodig om mij werkelijk los te voelen. Sommigen van jullie weten het, ik volg een Vrouw van de Wegen sjamanistische opleiding bij Linda Wormhoudt in Amsterdam. Ik heb gevraagd of Linda mij kon helpen losweken van de Engelse bodem.

Afgelopen zondag was het zover we gingen naar een voorouder plek aan de kust en hebben daar met elkaar (de negen andere vrouwen) gewerkt. Ik zal niet uitwijden over het hoe en wat. Ik kan jullie wel vertellen dat zo’n focus en een ritueel een duidelijke boodschap is naar het onderbewuste: Loslaten! Nu! Vandaag voel ik me goed, op mijn plek, mijn wortels hebben ruimte om te groeien. Ik kan voort, het angst patroon doorbroken.

Wat heeft het afgelopen jaar me uiteindelijk gebracht? Wat hebben de heftige emoties me geleerd?

Allereerst, ik heb me vaker sterker gevoeld dan niet sterk. Ik heb me zo geliefd gevoeld door mijn naaste omgeving en mijn verre Glastonbury vrienden. Ik weet nu – weer, natuurlijk en ‘duh!’ – dat het o.k is om naar mijn intuïtie te luisteren en er op te vertrouwen. Wat een les. Al die tijd gaf mijn gut-feeling aan dat het goed is, het gaat goed. Ik kon alleen dat gevoel niet altijd langer vasthouden dan nodig was.

Er waren zoveel factoren waar ik onzeker over was en geen controle over had. De uitkomst van dit huizen-jaar moest wel desastreus verlopen. Later in het jaar voelde ik ook een beginnend robuust gevoel dat ondanks alle ‘beren en wolven’ op mijn weg de rust zou weerkeren. Ik kon mijn ziel bijna horen roepen dat kalmte geboden was.

En uiteindlijk ging het dus echt allemaal goed. Ons Engelse huis is verkocht aan de mensen die binnen enkele seconden na binnenstappen verliefd werden op SunnyBank. Het was tijdens een tuin-verkoop, ze kochten onze tuin gereedschappen. We raakten aan de praat en ze vertelden dat ze ons huis wilden kopen maar het nog niet konden doen. Ik herinner me dat ik Rosie’s hand vastpakte en zei: “I want you to buy our house”. (Ik wil dat je ons huis koopt). Dat is dus gebeurd, een vol jaar later.

Na het loslaat ritueel van zondag droomde ik dat Sig en ik ons weer met onze eigen sleutels toegang verschaften tot SunnyBank. De huidige eigenaren waren niet thuis. Ze kwamen binnen toen wij door het huis liepen. Natuurlijk werden ze woedend. Om een lang droomverhaal kort te houden, ik gaf hen onze sleutels terug. Ik voel dat deze droom de aptheose is van het ‘Huizen Jaar’. Het is afgesloten.

Met dank aan Linda Wormhoudt en de acht andere Wegen Vrouwen van de opleiding. Marci Eijsermans voor de foto en Agnès Schlüter voor het meelezen/redigeren.

Hoe ga jij om met diepe langdurige stress? Hoe ga jij om met het gevoel dat je het vertrouwen in je leven kwijtraakt? Heb je daar oplossingen voor gevonden? Voel je je aangesproken door deze blog en wil je met me praten over een situatie in je leven waar jij je onzeker over voelt, of als je hulp nodig hebt bij het helder krijgen van je intuïtieve stem? Laat het me weten en we starten de conversatie. Je kan me emailen of een commentaar geven hier onder.

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

2 Reacties

  1. Karin Schluter (Auteur bericht)

    Lieve Jolanda, dank je wel voor je commentaar. SunnyBank is door velen als ‘thuis’ gezien in een ander land en dus ook voor jou, zo fijn om dat te lezen! Het was ook voor mij een veilige haven. En nu woon ik aan een haven :-). Ik kan nu vrij werken aan wat ik voor ogen heb met mijn werk en voel me ook persoonlijk en emotioneel bevrijd! Hoera! Dank je nogmaals voor je lieve woorden. Karin

  2. Jolanda van der Ben

    Afgelopen week vroeg ik me nog af of dat prachtige huis van jullie al verkocht was. Voelde ook voor mij even als “thuis”. Je hebt het prachtig beschreven. ik voel mee wat het kost om alles daar los te laten, en dan doel ik op het materiële, want de godess leeft voort in jou, in jouw energy die jij hier nu in Nederland neerzet. Veel moois op jouw pad gewenst lieve Karin <3

Geef een reactie