telefoonnummer

00 31 (0) 631708628

email

karinschluter@gmail.com

open

woensdag t/m vrijdag 11:00 - 16:00

Ze werd gevonden door haar zoon die in de ochtend voor zijn werkdag in Glastonbury nog even bij zijn moeder langs ging. Ze lag daar op de koude, oeroude grijze stenen vloer in de keuken. De ketel stoomde nog na op het fornuis, ze had water gekookt voor haar eerste kopje thee.

Hij belde bij ons aan om te vertellen wat er was gebeurd. We liepen met hem naar het huis van zijn moeder, we stapten de keuken binnen en daar lag ze. We Avalon in Holland Healingknielden neer en hielden haar even vast. Haar zoon haalde snel stoelkussens uit de andere kamer om voor haar een zacht bed te maken.

De mannen stonden op en liepen naar de woonkamer. Ik was alleen met haar. Wat een prachtige vrouw was ze. Het leek wel of ze glimlachte. Haar zoon had een tuiltje bloemen in haar handen gelegd en een bloem in haar witte haar gestoken.

Zij kwam zoals ik uit een ander land. Ik begon te zingen voor haar: “Je gaat naar huis, naar je fjorden en je meren, je bent vrij, je gaat naar huis, naar de velden en de bossen”. Het was geen bestaand lied, het kwam uit mijn hart, op het laatst zong ik alleen nog: “Huis, huis, thuis, huis” op een onbekende melodie.

Ik vond een steentje in mijn broekzak, ik legde dat stukje aarde op haar hart. Hier kom je vandaan, lieverd, vlieg maar weg van hier, ga naar je thuis. Het leek alsof haar gezicht steeds vrediger werd, haar glimlach dieper en tegelijkertijd groeide in mij het besef dat ik ook naar huis wilde. Maar welk huis was dat? Het thuis in dit  land, het thuis van mijn hart of het huis van mijn ziel waar ik was voordat ik besloot een leven op aarde te leven?

Ik wist dat het weer tijd was om te gaan onderzoeken waar dat huis precies stond. Ik besloot te zoeken naar dat huis, die plek waar ik werkelijk vandaan kwam. Ik had de sleutel in mijn hart en in mijn hand. Als kind had ik een groot verlangen om te zoeken waar ik ‘begonnen’ was om dichter bij de deur die alleen ik kan ontsluiten te komen. De zoektocht naar Het Grote was weer begonnen. Wie zou ik daar tegenkomen?

Karin
www.avalon.co.nl

Ze lag zo vredig op de keukenvloer, voor het fornuis waar ze net wat water had gekookt voor haar eerste kopje thee. Haar zoon die ook in Glastonbury woonde kwam door de achterdeur naar binnen, even naar Mother kijken, hoe is ze vandaag. Hij vond haar, op de oeroude stenen vloer. Voordat hij bij ons, haar buren, aanbelde om te vertellen wat er was gebeurd had hij het matras van haar bed gehaald en haar daarop gelegd, op die oude koude keukenvloer, voor het fornuis waarop de ketel nog stoomde. Het was allemaal zo snel gegaan. Wij stapten over de drempel en daar lag ze, in haar handen een tuiltje bloemen uit haar tuin, een bloem in haar lange witte haren. Ze lag daar zo vredig.

De mannen gingen naar de woonkamer en ik was even alleen met haar. Net zoals ik kwam zij uit een ander land. Ik begon te zingen: “je gaat naar huis, je reist ver, je kan vliegen over de rotsen, de fjorden, de meren, bossen.” Het was een niet bestaand lied, het kwam uit mijn hart. Het had ook geen melodie, ik deed maar wat. Op het laatst zong ik alleen nog maar “huis, thuis, huis, je gaat naar huis”. Bij de laatste “huis” die ik zong, brak ik een beetje. Huis, Thuis… waar is dat eigenlijk… Na de dood ga je naar huis, voor mij staat dat vast. Maar waar was mijn thuis nu, hier in het aardse leven?

Is dat mijn hart? Is dat mijn huis in dit vreemde land? Is het een thuis in het land waar ik vandaan kom? Is  mijn echte huis, misschien waar ik ooit vandaan kwam, waar mijn ziel de beslissing nam om te incarneren in dit leven nu. Ik had een steentje in mijn broekzak, ik haalde het eruit en legde het op mijn buurvrouw’s hart. Een stukje aarde voor haar op aarde, voordat zij aan haar grote reis begon. Ik kon mijn ogen niet van haar prachtige gezicht afhouden, zij leek wel te glimlachen.

In dat moment voelde ik dat ik weer mijn huis, mijn thuis moest gaan zoeken. Ik moest weer ‘naar binnen’. Het was tijd. En na een heftige droom waar ik later over zal vertellen, was mijn beslissing verankerd, ik moest weg uit Glastonbury, ik moest elders het huis van mijn ziel opzoeken en dichterbij die deur komen waar ik alleen de sleutel van heb.

Karin
www.avalon.co.nl

 

 

avalonco

The Practical Channel.

Recommended Articles

2 Comments

  1. Het sterven is zo’n moment van klare waarheid. Er is niets anders dan dat. De andere heldere waarheid is hoe wij, geliefden en ‘omstanders’ daarmee omgaan. De taal van het hart is wat telt. Wat een geluk dat jouw patienten jouw waarheid ontmoetten op dat cruciale moment.

  2. Wat een prachtig verhaal Karin, het brengt mij terug naar mijn werkzaam leven. Het sterven van mijn patienten, soms in eenzaamheid…en voor die eenzamen heb ik ook zachtjes gezongen…in het ziekenhuis…..ver weg van huis……

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.